Wpływ turystyki na Wielkie Jeziora Mazurskie

(fot. archiwum)

Wielkie Jeziora Mazurskie (WJM) obejmują środkową część Pojezierza Mazurskiego, na południu graniczą z Równiną Mazurską, na północy z Krainą Węgorapy, na wschodzie z Pojezierzem Ełckim a na zachodzie z Pojezierzem Mrągowskim i Niziną Sępopolską. Powierzchnia tego terenu wynosi 1732 km2 z czego 486 km2 zajmują jeziora.

Jest to obszar unikatowy na skalę Europejską, bardzo bogaty jak chodzi o przyrodę. Na terenie WJM można obserwować m.in. uważanego za symbol Mazur kormorana, perkoza dwuczubego, łyskę, czaplę oraz łabędzia niemego, najliczniej gniazdującego na jeziorze Łuknajno. Żyje tu również rzadki bocian czarny, kania czarna, orzeł przedni i bielik. Wędrowcy spotykają na swojej drodze wydrę, bobra, żółwia błotnego, łosia oraz wiele gatunków nietoperzy i kolorowych ważek. Szczególną atrakcją na przełomie września i października są rykowiska jeleni. Biorąc pod uwagę mnogość fauny i flory występującej na tym obszarze należy chronić ten obszar przed dewastacją.

Aczkolwiek nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, dewastacja środowiska naturalnego przez turystów jest szeroko obserwowanym zjawiskiem. Jak podają badania „Ekologiczny Portret Mazurskiego Turysty” 49% respondentów uważa że turyści nie dbają o ochronę środowiska, a forma spędzania czasu która jest uważana za najbardziej „szkodogenną” są biwaki, na kolejnym miejscu żeglarstwo a podium zamykają sporty motorowodne. Oznacza to, że zarówno nadmierne stygmatyzowanie którejś z grup przebywających na Mazurach, jak i jej gloryfikowanie, byłoby niesprawiedliwym nadużyciem. Wpływ na stan środowiska mają zarówno osoby uprawiające sporty wodne, jak i osoby przyjeżdżające na Mazury w celach turystycznych i rekreacyjnych. Zapytani o to, jakie zachowania turystów powodują niszczenie środowiska respondenci wskazali przede wszystkim wyrzucanie śmieci w niedozwolonych miejscach (93%), zmywanie naczyń w jeziorach (36%), hałasowanie (25%) oraz kąpiele w jeziorze przy użyciu środków chemicznych (23%).

Wszystkie te działania prowadzą do dewastacji środowiska naturalnego. Wyrzucanie śmieci w miejscach niedozwolonych powoduje uwalnianie do gleby substancji szkodliwych co może wpłynąć negatywnie na rozwój flory otaczającej „dzikie wysypisko śmieci”. Zmywanie naczyń w jeziorach oraz kąpiele przy użyciu środków chemicznych zatruwają wodę, co doprowadza do zatrucia ryb i innych organizmów żyjących w wodach WJM. Nadmierny hałas też jest szkodliwy. Płoszy on zwierzęta, może dojść nawet do sytuacji takiej że wystraszone zwierzę wbiegnie pod koła samochodu i straci życie.

Nasuwa się pytanie dlaczego nie dbamy o środowisko? Otóż według badań ankietowych przeprowadzonych w ramach tego samego raportu, badani jako główny powód podali lenistwo i egoizm, kolejnym powodem wyszczególnionym przez nich był brak kultury dbania o dobro wspólne a, co ciekawe, na trzecim miejscu znalazł się niewystarczający poziom wiedzy ekologicznej. Z powyższych badań można wyciągnąć wnioski co do dalszych działań— przede wszystkim należy zadbać o ciągłą edukację ekologiczną która podniesie świadomość ludzi odnośnie ich czynów, kolejnymi działaniami które należałoby wprowadzić są np. cykliczne imprezy promujące „czyste mazury” które odbywałyby się w sezonie żeglarskim, zwiększenie dostępności do jachtów z ekologicznymi toaletami, śmietnikami, oraz zapewnienie w porcie miejsca do opróżnienia takich toalet czy śmietników, obniżenie opłat za sanitariaty lub wliczenie tej opłaty w cenę postoju w porcie.

Działania te mogą ale też nie muszą podnieść świadomość ekologiczną wśród żeglarzy. Każdy człowiek jest inny, każdy ma jakoś ukształtowany swój światopogląd- aczkolwiek warto próbować. Mi, jako mieszkańcowi tego terenu jest przykro patrzeć jak natura zanika, albo jak próbuje walczyć z turystami, co jej nie do końca wychodzi. Znajdźmy tą chwilę na refleksję- pomyślmy czy takim cudem natury nie chcielibyśmy podzielić się z naszymi dziećmi/wnukami i podejmijmy takie działania aby to przetrwało do tego czasu, albo aż do końca świata….

Karol Kołodziejski
BT LIC 3 Rok Gr. I

Otwarte spotkanie szkoleniowe dla nauczycieli

Nauczycieli współpracujących z Wydziałem Biologii i Biotechnologii w ramach Warmińsko-Mazurskiego Uniwersytetu Młodego Odkrywcy a także innych nauczycieli, zainteresowanych współpracą w przyszłości w zakresie wykładów i zajęć, realizowanych przez pracowników Wydziału (wyjazdowe oraz na terenie UWM), serdecznie zapraszamy na spotkanie szkoleniewe w dniu 10 czerwca 2017 r. (sobota) do sali Rady Wydziału w Collecium Biologiae (Kotrowo, ul. Oczapowskiego 1a, budynek wydziału Bilogii i Biotechnologii). Początek o godz. 12.30. Nauczyczyciele otrzymają zaświadczenia udziału w szkoleniu.

Zgłoszenia udziału (imię, nazwisko, szkoła lub instytucja) prosimy kierować na adres stanislaw.czachorowski@uwm.edu.pl lub telefonicznie 89 523-43-03. Udział w spotkaniu jest bezpłatny.

Spotkanie szkoleniowe adresowane jest do nauczycieli szkół podstawowych, gimnazjów oraz liceów, opiekunów Klubów Młodego Odkrywcy a także pracowników domów kultury, muzeów itd., rezlizujących różne formy edukacji pozaformalnej.

W czasie spotkania przedstawimy akcje i projekty, adresowane do szkół (np. "Wypożycz sobie naukowca",,Przyjedź do nas na warsztaty") oraz planowane wspolne projekty (kawiarnie naukowe, Klubu Młodego Odkrywcy, kolejna edycja Uniwersytetu Młodego Odkrywcy itd.). Chcemy zastanowić się nad formami współpracy Wydziału Biologii i Biotechnologii UWM w Olsztynie ze szkołami w zakresie edukacji przyrodnioczej. Zarówno w odniesieniu do uczniowskich projektów badawczych, wykładów i zajęć w szkole jak i zajęć prowadzonych na terenie UWM. Zastanowimy się jak efektywnie wykorzystać różne pikniki naukowe (Noc Biologów, Olsztyńskie Dni Nauki, Europejska Noc Naukowców, itd.) oraz stałą współpracę on-line.

Stanisław Czachorowski

Wiosenny Głos Przyrody

Nadganiamy terminy! „Głos” trafił do sprzedaży w maju, w pełni wiosny. Pytajcie o niego w salonach Empiku, Kolportera i Ruchu, a jeśli w którymś punkcie go nie znajdziecie, poproście sprzedawcę o zamówienie. Przy okazji przypominamy, że najpewniejszym sposobem otrzymywania naszego czasopisma jest prenumerata.

Co ciekawego w najnowszym numerze? Bohater okładki, czyli chrabąszcz majowy, przedstawi się w rubryce „Poznaj mnie i ćwicz spostrzegawczość”. Mała podróżniczka Lilka dotrze razem z mamą do osady ludu Himba w Nambii, przemierzywszy wcześniej najstarszą pustynię świata Namib (Anna Makowska „Spacer w przyrodę”). W „Zagadkach z pól i kniei” Marcin Świtalski rozwikła zagadki życia w stadzie, parze i samotnie dużych i mniejszych ssaków spotykanych w naszych lasach. Wiosną wszyscy czekamy na pierwsze kwiaty. Michał Kaczorowski nauczy was, jak bezbłędnie rozpoznawać wczesnowiosenne kwitnąco na żółto rośliny zielne („Z Głosem Przyrody nie pomylę…”), a w cyklu „Podaj przyrodzie pomocną dłoń” (Hanna Będkowska) zrobicie kwietne Memory. Swoją szatę, inną w każdej porze roku, pokaże lepiężnik różowy (Anna Majewicz-Wojciechowska „Poznajemy szaty z przyrodniczej szafy”), a czosnek niedźwiedzi zachęci do wprowadzenia go do kuchni (Anna Majewicz-Wojciechowska „Zielnik palce lizać”).

Wiosna to również powroty ptaków z zimowisk i ich rozśpiewane gody. O zadaniach, jakie mają do wypełnienia ptaki wiosną, i o ich obserwowaniu opowie Dorota Zielińska w rubryce „Ptaszenie jest fajne”. Zaręczyny rybitw białoskrzydłych, uwiecznione na zdjęciu przez Sebastiana Sołtyszewskiego, będą tematem „Z drugiej strony kadru”. Ptaki goszczą też na naszym plakacie. Kacperek weźmie udział w konkursie piosenki, w którym wygra zespół rapujących spulchniaczy gleby (Maciej Trzepałka „Reporter Kacperek na tropie… dżdżownicy”). Będzie też mowa o jeżu, wielkim amatorze dżdżownic (Justyna Cilulko-Dołęga „Podziemny łowca”) i o bobrach – specjalistach od tam, których efekty pracy będą oglądać Karolina i Dominik (Katarzyna Lewańska-Tukaj „Księga lasu”).

Oczywiście nie zabraknie zagadek, rebusów i kolorowanek, będzie też krzyżówka przygotowana przez chochlika Hohełkę, ciekawostki o zwierzętach itd. I oczywiście konkurs z nagrodami. Zachęcamy do lektury!

Absolwenckie losy czyli mini festiwal nauki w Lamkowie

Miło jest spotykać naszych absolwentów wich miejscu pracy (Niepubliczna Szkoła Podstawowa im. Franciszka Szczepańskiego w Lamkowie). I w bardzo nietypowej scenerii. Pani dr Agata Chałupa w przebraniu Kopciuszka w trakcie Fetunu Rodzinego, połączonego z minifestiwalem nauki.  Pod jej okiem uczniowie przygotowali rózne pokazy eksperymentów naukowych. Częśc uczniów uczestniczy w zajęciach Warmińsko-Mazurskiego Uniwersytetu Młodego Odkrywcy).

Stanisław Czachorowski

Udział pracowników Wydziału w poznawaniu przyrody Mazurskiego Parku Krajobrazowego

(Od lewej dr G. Fiedorowcz, dr D. Kubiak, mgr J. Gencza. Sesja posterowa)

Na przełomie maja i czerwca 2017 r., w Piaskach nad Jeziorem Bełdany odbyła się konferencja naukowa pt.: „40 lat Mazurskiego Parku Krajobrazowego – różnorodność biologiczna i kulturowa”. Konferencja poświęcona była funkcjonowaniu, kształtowaniu i ochronie cennych elementów krajobrazu na obszarze Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Spotkanie w Hotelu Mazurski Raj było okazją do dyskusji oraz podsumowaniu dotychczasowego stanu wiedzy i różnorodności biologicznej Mazurskiego Parku Krajobrazowego, Była to także okazja do dyskusji o przyszłości Mazurskiego Parku Krajobrazowego zarówno na forum pracowników Parku, jak i pomiędzy naukowcami z różnych dziedzin nauki, Lasów Państwowych i Regionalnych Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz przedstawicielami organizacji pozarządowych.  Dyskusja sprzyjała planowaniu przyszłych badań by wypenić białe plamy naszej niewiedzy. Jesienią ukaże się monografia z referatami i postrerami, przedstawionymi na wspolnanej konferencji..

Wkład w poznanie bioróżnorodności Mazurskiego Parku Krajobrazowego mają takze pracownicy Wydziału Biologii i Biotechnologii UWM w Olsztynie, co uwidoczniło się w prezentowanych referatach.

 Sesja  „Różnorodność biologiczna Mazurskiego Parku Krajobrazowego

• „Chruściki (Trichoptera) Mazurskiego Parku Krajobrazowego” dr hab. Stanisław Czachorowski, prof. UWM
• „Makrofity jezior Mazurskiego Parku Krajobrazowego - zróżnicowanie, stan ekologiczny” dr hab. Hanna Ciecierska, prof. UWM 
•  „Stan poznania i perspektywy badań bioty porostów Mazurskiego Parku Krajobrazowego” dr Dariusz Kubiak 
•  „Macromycetes Mazurskiego Parku Krajobrazowego” dr Grzegorz Fiedorowicz 
• „Przyczynek do poznania fauny wybranych chrząszczy Mazurskiego Parku Krajobrazowego” prof. dr hab. Oleg Aleksandrowicz 
•  „Walory Przyrodnicze Mazurskiego Parku Krajobrazowego” dr Jerzy Kruszelnicki 

 Dwie ostatnie osoby były pracownikami Wydziału w latach ubiegłych.

W komitet naukowym konferecji znalazła się także osoba z naszego Wydziału:

• dr hab. Jolanta Ejsmont-Karabin (Stacja Hydrobiologiczna – Mikołajki – Instytut Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN) 
• dr hab. Wojciech Gotkiewicz (Uniwersytet Warmińsko-Mazurski) 
• dr hab. Stanisław Czachorowski (Uniwersytet Warmińsko-Mazurski) 
• dr Małgorzata Liszewska (Uniwersytet Warmińsko-Mazurski) 
• dr Tomasz Janecki (Stacja Hydrobiologiczna – Mikołajki – Instytut Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN) 

Natomiast w komitecie organizacyjnym znalazło się dwoje naszych absolwentów:

• mgr inż. Krzysztof Wittbrodt (Mazurski Park Krajobrazowy) 
• mgr inż. Martyna Kwiatkowska (Mazurski Park Krajobrazowy) 
• mgr Judyta Gencza (Mazurski Park Krajobrazowy) 
• mgr Jakub Masiarz (Mazurski Park Krajobrazowy)

RED. (fot. S. Czachorowski)

Genetyczne podłoże zachowania się człowieka i zwierząt - skłonność do uzależnień

Jak podaje Słownik Języka Polskiego uzależnienie jest to „Zaburzenie zdrowia, stan psychologicznej albo psychicznej i fizycznej zależności od jakiegoś psychoaktywnego środka chemicznego, przejawiający się okresowym lub stałym przymusem przyjmowania tej substancji w celu uzyskania efektów jej działania lub uniknięcia przykrych objawów jej braku (abstynencyjne objawy)”. Dane statystyczne podają że na świecie żyje około 1,1 miliarda osób palących papierosy a spożycie alkoholu i niedozwolonych substancji psychoaktywnych wykazuje tendencje rosnącą. Dlatego też, tematyka uzależnień stała się przedmiotem badań genetyków.

Głównym uzależnieniem badanym przez genetyków był alkoholizm. Badania prowadzone na dzieciach alkoholików wychowywanych w różnych rodzinach oraz badania bliźniąt jednojajowych i różnojajowych wskazywały na to, że możliwe jest dziedziczenie pewnych zaburzeń biochemicznych czy neurologicznych, które predysponują do rozwoju uzależnień. Potwierdziły to też badania na myszach, przeprowadzone w 1976 roku przez McClearn’a. Wstrzykiwał on myszom ich odpowiednik kilku drinków i zaobserwował że „odsypiają” to przez różny czas. Mierzył on to czasem potrzebnym myszy na podniesienie się po tym jak zostały one położone w specjalnej kołysce. Po 18 pokoleniach selekcyjnej hodowli, okazało się, że wiele genów wpływa na tę miarę, ponieważ gdyby w to zaangażowane były tylko jeden czy dwa geny, linie zaczęłyby się różnić całkowicie już po kilku pokoleniach.

Kolejne badania selekcyjne prowadzone w 1985 roku przez Crabbe’a i jego zespół dotyczyły podatności na napady w trakcie odstawienia alkoholu u myszy uzależnionych i na dobrowolne konsumowanie alkoholu u szczurów. Myszy wyselekcjonowane z linii pod kątem podatności na napady są tak wrażliwe na odstawienie alkoholu, że ujawniają symptomy uzależnienia już po jednym wstrzyknięciu alkoholu.

Badania psychofarmakogenetyczne nad myszami stały się bardzo ważne dla identyfikowania QT L (Quantitative Trait Loci- Locus cechy ilościowej) związanych z zachowaniem dotyczącym używania substancji psychoaktywnych. Kilka zespołów badawczych dokonało mapowania QTL dla skłonności dotyczących picia alkoholu u myszy na mysim chromosomie 9 w rejonie zawierającym gen kodujący subtyp receptora dopaminy D2. Podczas tych badań wykazano, że myszy o znokautowanym genie receptora D2 wykazują niższe preferencje picia alkoholu. Ponadto wykazano, że „stłumione” antysensy DNA, które blokują skutki substancji uzależniających poprzez syntezę cząsteczek receptorowych w specyficznych obszarach mózgu, wpływają na reakcje behawioralne na dziesiątki substancji uzależniających.

Toczą się również badania z zakresu genetyki molekularnej nad alkoholizmem u człowieka. Wiadomo już wiele na temat genów zaangażowanych w metabolizm alkoholu. Mniej więcej jedna trzecia Azjatów jest homozygotyczna pod względem jednego z alleli (ALDH2*2), powodującego dezaktywację enzymu kluczowego dla metabolizmu alkoholu. Wynikające z tego nagromadzenie alkoholu prowadzi do nieprzyjemnych skutków ubocznych. Jest to przykład genu który chroni przed rozwojem alkoholizmu.

Kolejnym uzależnieniem, które było przedmiotem badań genetyków było uzależnienie od nikotyny. Jak podają dane statystyczne obecnie na świecie żyje około 1,1 miliarda osób palących papierosy. Istnieją wiarygodne dane mówiące o tym, że większość wariancji genetycznej w rozpoczynaniu palenia może być przypisana takim cechom osobowości jak poszukiwanie nowości i depresja. Badacze zaczęli identyfikować specyficzne geny odpowiedzialne za odpowiedzialne za te wpływy genetyczne. Gen transportera dopaminy zdaje się być powiązany z ryzykiem rozpoczęcia palenia i trudności z jego rzuceniem.

Biorąc pod uwagę ogromną różnorodność typów emocjonalnych u ludzi, uczeni i psychologowie podkreślają, że nawet genetycznie uwarunkowane osoby mogą skierować swoją energię na tory konstruktywnego działania. Żaden pojedynczy defekt biologiczny nie może tłumaczyć uzależnienia- czynniki biologiczne mogą tylko częściowo tłumaczyć tak złożone zagadnienie.

Karol Kołodziejski

Bibliografia:
„Genetyka Zachowania”- R.Plomin i in., Warszawa, PWN, 2001, ISBN 83-01-13368-9

Mikro bohaterowie - opowieść z kortowskiego molo

Opowieści o Aspergillus niger - kropidlaku czarnym, mieszkańcu wilgotnej gleby, wykorzystywanym w biotechnologii - może być standartowa, typowa, jak dziesiątki innych. Ale może być przedstawiona zupełnie inaczej. Roksana Tomaszewska - studentka biotechnologi (studia inżynierskie) - narysowała mikro bohaterów. Premiera opowieści odbyła się nad Jeziorem Kortowskim, w miejscu licznie odwiedzanym przez studentów. Głównie w celach rekreacyjnych. Tym razem odbył się mały piknik naukowy.

I ja tam byłem, opowieści o enzymach oraz o biosorpcji metali ciężkich wysłuchałem. I jak w takich opowieściach bywa, było także o ratowaniu świata, na różne sposoby właściwe inzynierom biotechnologii.

Opowieść w wersji pisanej niebawem pojawi się na nieniejszym blogu, więc cierpliwie zaczekajcie. Studenci na głowie mają koniec semestru, egzaminy, zaliczenia i temu podobne, przyziemne sprawy. Spisywanie opowieści ilustrowanej trochę potrwa. Teraz tylko mała zapowiedź. Zwiastun 😊.

St. Czachorowski

Niżej sylwetki mikro bohaterów:

Nauczyciel biologii wobec wyzwań dydaktycznych trzeciej rewolucji technologicznej

Zapraszamy na I Ogólnopolski Kongres Nauczycieli Biologii i Przyrody "Nauczyciel biologii wobec wyzwań dydaktycznych trzeciej rewolucji technologicznej", podczas którego:
🌱 poznasz nowoczesne metody motywacji i efektywnej nauki na każdym etapie nauczania,
 🌱 nauczysz się wdrażać nowoczesne technologie, nowatorskie pomoce dydaktyczne oraz korzystać z organizowanych akcji naukowych i przyrodniczych,
🌱 poznasz tajniki pracy najlepszych specjalistów - prelegenci, entuzjaści nauczania biologii, odwoływać się będą do własnych szerokich doświadczeń z zakresu nauczania, dzięki czemu zwiększysz atrakcyjność i aktywność uczniów na własnych lekcjach biologii.

Otrzymasz kompletny zestaw rozwiązań, dzięki którym wprowadzisz innowacyjne pomysły, zwiększając atrakcyjność swoich zajęć
Organizatorzy

zobacz też:

• strona kongresu 
• wydarzenie na Facebooku

Nasi pracownicy nagrodzeni przez Fundację Uniwesytet Dzieci

Troje naukowców z Wydziału Biologii i Biotechnologii, w sobotę, 27 maja 2017 r. podczas obchodów 10-lecia Fundacji Uniwersytet Dzieci, otrzymało nagrody Fundacji za najciekawszy wykład i warsztaty zorganizowane w roku akademickim 2016/2017.

Wykładowcą roku w Olsztynie został dr hab. Stanisław Czachorowski z Wydziału Biologii i Biotechnologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego za wykład "Czego uczy się człowiek XXI wieku?", zaś warsztaty roku poprowadziły dr Anna Nynca i dr Sylwia Świgońska na temat biologii molekularnej. W uroczystości brał udział także prorektor ds. kształcenia i studentów, I zastępca rektora dr hab. Jerzy Andrzej Przyborowski, prof. UWM

Do tej pory 4 osoby z Wydziały Biologii i Biotechnologii otrzymały nagrody za wykłady i prowadzone warsztaty. W roku 2012/2013 kilka lat wcześniej takie wyróżnienie otrzymała dr Ewa Sucharzewska za najlepsze warsztaty.

Nasi studenci aktywnie włączają sie w wolontariat i profekty Uniwersytetu Dzieci, na zdjęciu wyżej jest także nasza studentka Dominika Niedźwiecka.

Źródło: http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news,414369,uniwersytet-dzieci-ma-juz-10-lat.html

źródło: http://fundacja.uniwersytetdzieci.pl/jubileusz-10-lecia-fundacji-uniwersytet-dzieci-relacja-z-wydarzenia/

źródło: http://fundacja.uniwersytetdzieci.pl/jubileusz-10-lecia-fundacji-uniwersytet-dzieci-relacja-z-wydarzenia/

Jak rozwijać naukowe zainteresowania studenckie, czyli jak powstało SKN Mykologów

W listopadzie 2016 roku grupa trzynastu studentów, zarówno z I jak i II stopnia kształcenia na Wydziale Biologii i Biotechnologii UWM w Olsztynie, zgłosiła chęć działania w obrębie badań mykologicznych.
Na prośbę o powołanie Studenckiego Koła Naukowego Mykologów Prorektor, dr hab. Jerzy A. Przyborowski odpowiedział pozytywnie i od 2 stycznia 2017 roku wpisano SKN Mykologów do uczelnianego Rejestru Studenckich Kół Naukowych UWM. 

Za cele i założenia SKN Mykologów przyjęło:
a. Poszerzanie wiedzy z zakresu mykologii środowiskowej i laboratoryjnej.
b. Wdrażanie studentów do prac naukowo-badawczych.
c. Zapoznanie studentów z podstawowymi i zaawansowanymi technikami stosowanymi w mykologii.
d. Kształtowanie umiejętności przygotowywania i prezentacji prac naukowych.
e. Udział w sympozjach, zjazdach, konferencjach naukowych i warsztatach szkoleniowych z zakresu szeroko pojętej mykologii.
f. Współpraca z innymi kołami naukowymi oraz organizacjami społecznymi.
g. Udział w popularyzacji wiedzy mykologicznej w ramach organizowanych akcji lokalnych i ogólnopolskich.
h. Udział w opracowywaniu pomocy dydaktycznych dla studentów.

Studenckie grono aktywnych po nie całym pół roku urosło do 21 osób.
Studenci napisali Regulamin, wybrali władze oraz postarali się o logo Koła Naukowego. Twórczyniami znaku graficznego są Martyna Buczkowska i Natalia Charzyńska – studentki II roku Mikrobiologii na I stopniu kształcenia. 

Funkcję przewodniczącej SKN Mykologów na najbliższe dwa lata objęła Natalia Charzyńska, zastępcy – Martyna Buczkowska a sekretarza – Marta Chajęcka (wszystkie osoby z II/ I st. Mikrobiologii). Członkami Zarządu zostali również Kamila Kulesza z II/ II st. Biotechnologii i Wiktor Zieliński z I/ II st. Mikrobiologii. 

Funkcję opiekuna objęła dr hab. Anna Biedunkiewicz z Katedry Mykologii WBiB, UWM w Olsztynie.

źródło: http://mikologia.blogspot.com/