Dziennikarz: Dzień dobry! Dziś
naszym gościem jest postać nietuzinkowa – Orzech Mieszanka. Jak się Pan czuje w
tej foliowej szacie?
Orzech Mieszanka: Dzień dobry! Szczerze?
Trochę tu ciasno, ale atmosfera jest... ochronna. Dosłownie! Dzięki temu
opakowaniu zachowuję chrupkość (pomimo wieku). Ale nie ukrywam, marzę o dniu, w
którym ta folia trafi do recyklingu, a ja wyląduję w czyimś żołądku, zamiast na
wysypisku.
Dziennikarz: Jak tam ze zdrowiem?
Ile masz lat?
Orzech Mieszanka: Cóż, jestem już na emeryturze.
Moja data przydatności minęła we wrześniu 2025 roku, ale dalej jestem
młodą duszą. Teraz głównie odpoczywam i pilnuję, żeby nikt nie wyrzucił mojego
ubranka do lasu.
Dziennikarz: Czym zajmowałeś się
zawodowo przed emeryturą?
Orzech Mieszanka: Byłem wysokiej klasy specjalistą
ds. energetyki biologicznej. Uwielbiałem tą pracę! Moim zadaniem było
dokarmianie mózgów i dostarczanie błonnika. To odpowiedzialna dziedzina nauki!
Dziennikarz: Masz na koncie jakieś
wielkie odkrycia?
Orzech Mieszanka: Moim największym dokonaniem
było udowodnienie, że dokładnie 180 gramów nerkowców i migdałów potrafi
uratować ucznia przed zaśnięciem na lekcji. To matematyka stosowana!
Dziennikarz: Jak opisałbyś swój
wygląd?
Orzech Mieszanka: Jestem mieszanką
wielu kultur. Mam w sobie gładkie nerkowce, opalone migdały i pofałdowane
orzechy włoskie. Taka różnorodność to moja duma.
Dziennikarz: Co najbardziej lubisz w
życiu?
Orzech Mieszanka: Lubię spokój,
cień i chłód. Ale moją największą pasją jest recykling – uwielbiam widok
żółtych koszy, bo wiem, że gdy nadejdzie koniec moich dni, tam moja folia zyska
nowe życie.
Dziennikarz: A czego szczerze nie
cierpisz?
Orzech Mieszanka: Nie lubię
wilgoci, bo od niej mięknę, ale najbardziej nie znoszę, gdy ludzie śmiecą.
Środowisko to nasz wspólny dom, a orzechy nie rosną na wysypiskach!
Dziennikarz: Jakie są Twoje
największe zdolności?
Orzech Mieszanka: Moja supermoc to
kaloryczność. Mam w sobie aż 630 kcal na 100 gramów. To czysta,
naturalna energia, która bije na głowę wszystkie sztuczne batony.
Dziennikarz: Każdy ma jakieś słabe
strony. Twoje to...?
Orzech Mieszanka: Moja słaba strona
jest taka, że jestem za smaczny. Ludzie nie potrafią zjeść jednego orzeszka,
zawsze wyjadają całą paczkę naraz! No albo przynajmniej pół…
Dziennikarz: Kogo nazywasz swoimi
przyjaciółmi?
Orzech Mieszanka: Każdy kto potrzebuje
dawki energii jest moim przyjacielem, przez to że jestem tak różnorodny nie mam
problemu z nawiązywaniem kontaktu, jestem bardzo otwarty na nowe
znajomości.
Dziennikarz: Czy spotkały Cię w
życiu jakieś wielkie przeciwności losu?
Orzech Mieszanka: Największą przeciwnością
losu są zmiany klimatu. Przez nie moi kuzyni z UE i spoza UE mają coraz
trudniejsze warunki do wzrostu. Ochrona środowiska to dla nas kwestia
przetrwania!
Dziennikarz: Skoro mowa o tym, na
Pana opakowaniu widzę napis "Składniki z UE i spoza UE". To brzmi jak
daleka podróż. Ślad węglowy musiał być spory?
Orzech Mieszanka: (wzdycha) Ach, nie
pytaj! Moje migdały leciały z jednego końca świata, nerkowce z drugiego.
Jesteśmy jak reprezentacja ONZ w jednej paczce. Dlatego tym bardziej apeluję:
nie marnujcie nas! Skoro już tyle kilometrów przejechaliśmy, żeby dać wam
magnez i błonnik, to zjedzcie nas do ostatniego okruszka. Marnowanie jedzenia
to największy grzech przeciwko planecie. I pamiętajcie o tym, żeby dać nowe
życie mojemu ubranku, zapamiętajcie żółty kontener!
Dziennikarz: Dziękuję za rozmowę.
Idę wrzucić Pana... do plecaka, na później!
Orzech Mieszanka: Również dziękuję za taką
przyjemność i na sam koniec kilka słów ode mnie. Bądźcie jak dobra mieszanka:
różnorodni, ale działajcie razem. I pamiętajcie: natura daje nam to, co
najlepsze – jak nerkowce czy orzechy włoskie – więc szanujcie ją, żeby za 50 lat
nasze wnuki nie musiały jeść syntetycznych tabletek zamiast prawdziwych
bakalii. I segregujcie, na litość borową, segregujcie!
Adriana Miłośnicka + Gemini
